Hondsrug College


Docente Charlotte Westerman van het Hondsrug College

 

Vijf jaar geleden klopten mijn collega’s op de deur van het lokaal waar ik lesgaf. Ze wilden me snel even wat vragen, daarna mocht ik weer aan het werk.
Ik stond ze te woord in de gang en beantwoordde hun vraag: “Wil jij misschien mee om leerlingen te begeleiden tijdens een bijeenkomst in Assen?”. Ik had geen idee wat Ondernemend Leren was en wat voor leerlingen ik zou moeten begeleiden. Net terug van mijn zwangerschapsverlof bleek dat kennelijk iets nieuws werd geïntroduceerd op onze school. Aangezien ik beide collega’s graag mocht en ze op onze school gezien worden als mensen met visie, voelde ik me best een beetje vereerd dat ze míj vroegen om mee te gaan.
Van die bijeenkomst in Assen herinner ik me niet zoveel. Wèl dat leerlingen erg enthousiast waren en honderduit praatten over het ‘Entreprenasium’ (najaar 2016 gaat de Coöperatieve Vereniging Entreprenasium verder onder de naam Scholen voor Ondernemend Leren). Kennelijk was het een waardevolle toevoeging aan de dagelijkse sleur van school.
 
Aan het eind van het schooljaar, nadat ik veelvuldig met deze leerlingen en collega’s had gesproken, werd besloten dat ik degene zou worden die deze kinderen als een soort individuele mentor zou gaan begeleiden op hun ondernemende leerweg. Inmiddels had ik geleerd, dat veel van deze leerlingen een klein bedrijfje waren gestart, gekoppeld aan een hobby of een ‘passie’ zoals het zo mooi werd verwoord, waar ze op school tijd voor kregen. Tijd, die ze dus niet in een klaslokaal doorbrachten. Zo hadden groepje een filmbedrijfje, was er een fotografe, een schrijfster en een zangeres. Met hun ‘bedrijfjes’ probeerden de leerlingen geld te verdienen en daarnaast vak(onderdelen) te vervangen, zodat zij op hun eigen manier de reguliere stof tot zich zouden nemen. Dat is wat Ondernemend Leren inhoudt: reguliere lessen omzetten naar je eigen passie, om zo het leerplezier en daarmee de prestaties te vergroten. Zo’n ondernemende gedachte is radicaal, zeker als je bedenkt dat een school wordt bevolkt door docenten die zijn getraind in het eindeloos voorkauwen, voordoen en leerlingen bij de hand nemen. Er was dan ook veel weerstand. “Waarom is …. niet in mijn les?” “Doen de leerlingen daadwerkelijk iets nuttigs?”
 
In de afgelopen jaren hebben de leerlingen bewezen het gelijk aan hun kant te hebben. Van het groepje dat ik toen begeleidde naar Assen, doet het merendeel dit jaar VWO-examen en het filmbedrijfje heeft zich inmiddels ingeschreven bij de KvK met eigenlijk teveel opdrachten om naast school te kunnen volbrengen. Met datzelfde clubje leerlingen heb ik door New York gewandeld: een reis volledig georganiseerd en betaald door henzelf. Ik heb ze zien uitgroeien tot jong volwassenen die precies weten waar ze goed in zijn en wat hun nog te ontwikkelen kwaliteiten zijn.
 
Het is de moeilijkste taak die ik ooit op een school heb gekregen en daarnaast de allerleukste. Leerlingen dwingen mij om los te laten iets wat eigenlijk niet in mijn aard ligt, maar waar zij mij soms fijntjes op moeten wijzen. Ik moet als docent/coach/mentor elke keer een stapje terug doen. Ik sta nu àchter leerlingen, niet er voor. Zij zijn eigenaar geworden, dat is het kernwoord. En de weerstand op school? Die is er nog soms nog steeds, maar wordt door enthousiaste en gemotiveerde leerlingen snel minder.

Vorige week hebben we met derdejaars entrepreneurs een door leerlingen zelf bedacht project gedraaid voor alle havo 2 leerlingen. Elke klas koos een land uit en moest in groepen een aantal thema’s van dat land uitwerken. Uiteindelijk zou de klas alle thema’s in een film verwerken, waarmee ze als klas een award konden winnen. Van elke film moest een samenvatting komen in een moderne vreemde taal. Op deze wijze leren kinderen op een heel andere manier dan “in rijtjes zitten” in het lokaal. Onze collega’s ontvingen het project in eerste instantie niet van harte, want leerlingen die enthousiast zijn, bruisen het lokaal uit en docenten worden gedwongen om de touwtjes uit handen te geven. Ik weet na al die jaren als geen ander hoe eng dat is. Maar het is echt bevredigend als je die stralende gezichten ziet waar de trots van af druipt: “Kijk eens wat ik heb gemaakt/gedaan/voor elkaar heb gekregen!”. De films waren fantastisch en de collega’s die het meeste hadden gemopperd aan de start van het project, zeiden achteraf hoe leuk dit project eigenlijk was en dat het project de volgende keer eigenlijk nog langer zou mogen duren. Dat is wat een School voor Ondernemend Leren doet: leerlingen aan het roer en docenten leren van hen!

Meer informatie over de vereniging en de aanpak leest u op www.ondernemendleren.org.

 

Afbeelding: De winnende klas bij het project De Wereldburger draait door.